Lóstrego
-Abril Sempre-
-Abril Sempre-
Esta manhá puxem-me a pensar o importante que é para mim a cafeína. Realmente nom é que me considere um grande bebedor de café, pero som consciente de que é importante na minha vida. suponho que poderia viver sem café, mais, tamém entendo que é algo que me ajuda a erguer-me polas manhás... Pensar no cafeinho de pola manhá. ummmm!!!.
Deuse-me por ponher cafeína num buscador e quedei sorprendido da quantidade de debuxos que havia da sua composiçom química. Eu nom o pensara así... suponho que a fim de contas a cafeína nom vem sendo máis que esa fórmula química...que tamém levam as Cocacolas. Ora bem, eu asocio a cafeína a um olor, a um sabor, a um gustinho (ainda que por si soa talvez nom tenha nengumha desta qualidades), a esa sensaçom de prazer que produce, a um fogar, a um novo dia.... Bom dia Mundo. Vai um cafeínho...??
Eu nom sei que me passa, pero quando vejo cousas antigo emociono-me todo. Nom vou julgar se é bo ou se é malo, máis o que si é certo é que aprecio as cousas que som capaces de sobreviver ao tempo, que se negam a desaparecer e que seguem sendo útiles. Este coche estava aparcado diante da minha casa quando o vim...e ala vou eu, todo emocionado a tirar-lhe fotos a umha reliquia de quase 30 anos. Estou pensando que o meu carro vai caminho de ser umha reliquia como este.... Debe ser outro dos meus traumas, creo que já vos contara o trauma das fotos, pois agora tenho outro para a coleçom, "o trauma das cousas antigas".
Na minha casa nunca se valorarom moito as cousas velhas, sempre iam parar ao lijo, ainda que descubrim fai uns dias que hai algo máis velho que a casa e mais velho que os meus pais... é un neno Xesús nunha cruz de escaiola.... a minha nai valorao por Cristo e eu como nom som crente valoro-o semplemente por velho...
Hoje é sábado. Que gram dia. Estou todo estranhado por nom soar o telefone. Certamente estou desfrutando deste sábado. Esta manhá visitei Baiona, é bonito o castelo polo menos o que se ve por fora, máis é todavía melhor o paseio á beira do mar. Nom estou certo de que se poida ver o castelo por dentro, a verdade é que nom perguntei. Parecia que só podia acceder alí a gente rica que pode permitirse o luxo de hospedar-se nel. Já quedam poucas horas de luz. O día vai morrer por hoje para dar-lhe vida à noite. Nom tenho ganas de que soe o telefone. Hoje tenho um dia de moita paz, espero que nada mo estrague....
Levo uns dias con moitísimas ganas de saír em compostela, nom atopo o momento, agora mesmo tenho outras prioridades. Onte estivem na Casa das Crechas, fazia bem tempo que nom estava alí. Foi pola tarde e estava quase baleiro... Houbo um momento em que mo imaginei com moita gente, com música, con foliada, em definitiva... com esprito. tenho ganas de saír em Compostela, a Compostela velha, a Compostela nocturna, a minha Compostela. A compostela do Avante, do Tarasca, do Bar-Tolo.... Máis agora mesmo tenho outras prioridades e nom se dam as condiçons necesarias para poder desfrutar da Compostela que descubrim um 25 de abril. Talvez, para o mes...
Onte fixem algo que fai tempo tinha ganas de fazer. Pasear por Compostela e tirar fotos. Foi um paseo medio nocturno, coas rúas de Compostela vivas, com esa luz que as fai algo misteriosas. Fazia tempo que tinha ganas disto. Outros dias paseando tamém por Compostela ia vendo images que me gustaria fotografar pero ia sem cámara. Hoje talvez repita a experiencia pero de dia.
Hoje nom sei moi bem que escrever..máis sentia a necesidade de faze-lo. Gustaria-me que este caderno nom fique esquencido num caixóm, numha gabeta virtual do quase infinito espaço da rede. Levo uns dias entrando e saindo deste caderno para modificar cousas do desenho. Talvez me exprese melhor coas images que coas palavras... por isso adico máis tempo a desenhar, a, como digo eu, buscar-lhe o jeito, que a escrever. Quero prometer-me a mim mesmo que este caderno nom ha-de morrer tam ajinha. Onte lim um artigo sobre as bitácoras e conhecia a algumha das persoas que alí se mencionavam.. o artigo tamém falava de como chamar a este género, como chamar a isto das weblogs.. eu como já veriades prefiro chama-lo simplemente Caderno.... Por certo. Este é um dos meus.
Este fim-de-semana estivem paseando pola praia. vim unha chea de pedrinhas que semelhavam contar-me cousas. algumhas moi pulidas pola erosióm do mar, outras máis novas e afidas, algúns anacos de vidro de diversas cores e formas redondeadas. Pensei entón no paso do tempo, se alguém fixese a biografía de calquera desas pedras.... estivem jogando a mirar cousas nas pedrinhas da praia, como quando olhas o ceo nos dias de veram, com esas nuves que tenhem formas diferentes e cada um de nós bota a voar a sua imaginaçom e ve cousas diferentes. Por certo...fai moito que nom fago isto. As cunchas ao igual que as nuves tamém semelham contar cousas... atopei esta na areia e me sorprendeu a súa forma..eu nom sei se vedes nela o mesmo que vexo eu? Fotografei-na e deixei-na quedar onde estava, na sua praia, no seu mar......
Nom tenho moitas fotos de quando era pequecho. Creo que precisamente por isso me gustam tanto agora. Fai um anaco estiven vendo páginas com fotos antigas, que enveja!, eu nunca sairei em fotos como as que vim, porque eran de nenos e nenas pequenas na casa da aldea. Eu tampouco tivem aldea porque os meus avós morrerom antes de eu nacer. Nem fotos, nem avós, nem casa da aldea... Por isso me entusiasmo tanto ao ver fotos antigas. Eu apenas tenho tesouros destes, pero de seguro que os poucos que tenho hei de garda-los bem gardadinhos toda a vida.
Certamente nom estamos em abril, máis bem poderia se-lo. Abril significa o espirito de liberdade que percorre as nosas veas. Significa o sangue que moitas e moitos deitarom sobre o cham na procura dun soño. Abril nom é mais que toda a revoluçom que cada um de nós leva dentro. Abril é Sempre. Abril é agora. Abril es ti e som eu. Abril somos os dous juntos. Abril somos todas e todos. Abril Sempre